Ешко и Мешко - (За пријателството)

Само уште малку – и ќе се појават ѕвездите. Ќе исплива месечината и ќе заплови, нишајќи се, над тивките есенски полиња. Потоа месечината ќе ѕирне во шумата, ќе почека малку, закачувајќи се за врвот од највисоката елка, и таму ќе ја видат Ежето и Мечето.

• Колку е сепак добро, што се имаме еден со друг! Ти само замислиси: мене ме нема, ти седиш сам и немаш со кого да позборуваш.

• А ти каде си?

• Мене ме нема.

• Така не може – рекло Мечето.

• И јас така мислам, - рекло Ежето. – Но, ете така – мене воопшто ме нема. Ти си сам. И што ќе правиш?

• Ќе дојдам кај тебе.

• Каде?

• Како – каде? Дома. Ќе дојдам и ќе ти речам: „Ти, зошто не дојде, Еже?“ А ти ќе речеш...

• Ех, колку си глупав! Што ќе речам јас, ако ме нема?

• Ако не си дома, значи си отишол кај мене. Ќе дојдам дома. А-а, тука си бил! И ќе почнам...

• Што?

• Да те карам!

• За што!

• Како за што? За тоа што не си направил како што сме се договориле.

• А како сме се договориле?

• Од каде да знам? Но, ти треба да бидеш или кај мене, или кај тебе дома.

• Но мене воопшто ме нема. Разбираш?

• Ама еве си, седиш!

• Јас сега седам, а ако мене воопшто ме нема, кај ќе бидам?

• Или кај мене, или кај тебе.

• Тоа е ако ме има.

• Па, да. – рекло Мечето.

• А ако воопшто ме нема?

• Тогаш ти седиш крај реката и гледаш во месечината.

• И на реката ме нема.

• Тогаш ти си отишол некаде, и сеуште се немаш вратено. Јас ќе отрчам, ќе ја пребарам целата шума и ќе те најдам!

• Ти веќе сè си пребарал, - рекло Ежето. – И не ме најде.

• Ќе побегнав во соседната шума!

• И таму ме нема.

• Ќе превртам сè, од глава до пети, и ќе се најдеш!

• Ме нема. Никаде ме нема.

• Тогаш, тогаш... Тогаш ќе побегнам в поле – рекло Мечето. – И ќе викнам: „Е-е-е-же-е-е!“, а ти ќе ме чуеш и ќе викниш: „Ме-е-че-е-е!“ Ете така.

• Не, - рекло Ежето. – Од мене ни трошка нема. Разбираш?

• Што-туку ми се нафрли мене? – се налутило Мечето.

• Ако тебе те нема, и мене ме нема. Сфати?

• Не, тебе – те има; а мене – ме нема. Мечето замолчило и се намуртило.

• Ама, Мече!..

Мечето не одговорило. Тоа гледало како месечината, подигнувајќи се високо над шумата, ја излева над него и Ежето својата ладна светлина.