Подај

Сила, да не подклекнам

Пред несоницата на ноќта.

Чекор, да го изодам

Патот со Крстот кој го носам.

Разум, да разликувам

Кога да делувам,

А кога да се повлечам.

Раце, да подигнам

Тежина под која нема да паднам.

Желби, да ги истрошам,

На една сведам –

Тебе да ти послужам.

Волја, да се борам

Но, крајот да не го видам.

Срце, да го приберам -

Секој сиромав кого ќе го сретнам,

Секој сирак да го удомам,

Секој осамен да го подружам,

За секого да се борам.

Барања се многу

Денови се малку,

Еве ме мене и мојата ролја

Нека биде Твојата волја.

*(Од збирката богољубива поезија „Манастирски води“, на сестринството

*при Слепченскиот Претеченски манастир)