Помеѓу

Св. Наум

Сеач излегол да сее семе

помеѓу копното и водата,

посеал и тоа без бреме

помеѓу храброста и суетата.

Се фатило па проникнало

и временски плод дало,

но, се двоумеа луѓето

се прашуваа зачудено -

зошто тоа во уста не им било слатко ?

Се прашуваа минливите

зошто плод не созрева,

гатаа гатачите

постојано мудреците се посрамуваа.

Тоа семе посеано

помеѓу угар и ораница

за човека било наменето

а на друг створ не може да му дојде до уста.

И ете се најде -

човек, помеѓу смирение и трпение,

на земјата и под небото

храброст да собере одважно.

Поверува дека љубовта е всадена

во семе помеѓу копното и водата,

виде дека таква е и неговата душа

од иста рака во тело положена.

Па вкуси од горката,

горката вистина на лагата

па се најде да било слатко

во душа проѕирна како стакло.

Подаваше и на свои ближни

да знаат да живееат со вистини

бидејќи само во човечка утроба

семе дишеше и така созреа.

Се намножија разбудени

со Духот пробудени,

со раце подигнати,

со радости и неволји.

Семе во нив разви крила

свест им осозна нова татковина,

Благодат изгони лага дива,

очи надминаа премрежја.

Помеѓу Ангелите и луѓето,

помеѓу вечното и минливото,

продолжи зборови да редиш,

продолжи душо да медиш.

Така од семе име да добиеш

во висини да се вивнеш

но при свои да останеш

иако ретки познаа дека вечно живееш.

*(Од збирката богољубива поезија „Манастирски води“, на сестринството

*при Слепченскиот Претеченски манастир)